|
شناسه خبر: 4916

بر اساس جدیدترین گزارش مرکز آمار؛

فاصله طبقاتی زیاد شد

آمار رسمی از افزایش ضریب جینی خبر می‌دهد که بیانگر افزایش فاصله طبقاتی به‌سمت طبقه ثروتمند است.

روزنامه «صبح نو»- آمار رسمی از افزایش ضریب جینی خبر می‌دهد که بیانگر افزایش فاصله طبقاتی به‌سمت طبقه ثروتمند است. ضریب جینی شاخص توزیع ثروت در یک کشور است که بین صفر تا یک تعریف شده و هر چقدر این شاخص به سمت یک حرکت کند نشان‌دهنده افزایش نابرابری و ایجاد بیشتر فاصله طبقاتی بین طبقه کم‌درآمد و پردرآمد است. طبق تازه‌ترین گزارش مرکز آمار ایران، در سال١٣٩٩ ضریب جینی خانوارهای کل کشور ٠,٤٠٠٦ است که در مقایسه با سال قبل ٠.٠٠١٤ افزایش نشان می‌دهد. همچنین ضریب جینی خانوارهای شهری و روستایی به ترتیب ٠.٣٨٣٥ و ٠.٣٥٩٠ است که نسبت‌به سال قبل به ترتیب ٠.٠٠٠٨ و ٠.٠٠٥١ افزایش دارد. براساس این گزارش، در سال١٣٩٩ کل کشور، سهم ۲۰درصد کم‌درآمدترین و پردرآمدترین جمعیت به‌ترتیب ٠,٠٥٨٣ و ٠,٤٧٤٤ درصد است. نسبت ۱۰، ۲۴درصد پردرآمدترین به ۱۰، ۲۴درصد کم‌درآمدترین جمعیت به‌ترتیب ١٣,٩٦، ٨,١٣ و ٤,٣٢ است. شاخص پالما به ١,٩٦ و شاخص تیل به ٠,٢٧٢١ رسیده است. همچنین شاخص اتکینسون  ٠,٢٣٧٩ است. سال١٣٩٩ در مناطق شهری سهم ۲۰درصد کم‌درآمدترین و پردرآمدترین جمعیت به ترتیب ٠,٠٦٣٩ و ٠,٤٦٢٤ درصد است. نسبت ۱۰، ۲۴درصد پردرآمدترین به ۱۰ ، ۲۴درصد کم‌درآمدترین جمعیت به ترتیب ١٢,٠٢، ٧,٢٤ و ٣,٩٩ است. شاخص پالما ١,٧٨ و شاخص تیل ٠,٢٤٩٢ است. همچنین شاخص اتکینسون ٠,٢١٧٥ است. در سال١٣٩٩ در مناطق روستایی نیز سهم ۲۰درصد کم‌درآمدترین و پردرآمدترین جمعیت به ترتیب ٠,٠٦٨٣ و ٠,٤٤٠٦ درصد است. نسبت ۱۰، ۲۴ درصد پردرآمدترین به ۱۰، ۲۴درصد کم‌درآمدترین جمعیت در مناطق روستایی به ترتیب ١٠,٥٤، ٦,٤٥ و ٣,٦٣ است. شاخص پالما ١,٥٦ و شاخص تیل در ٠,٢١٦١ است. همچنین شاخص اتکینسون ٠,١٩٣٠ است.در سال١٣٩٩ در مناطق شهری کمترین ضریب جینی مربوط به استان اردبیل ٠,٢٥٧٩و بیشترین در استان سیستان‌وبلوچستان ٠.٤٥٧٠مشاهده می‌‌شود. در این سال در مناطق روستایی کمترین ضریب جینی مربوط به استان خوزستان ٠,٢٤٠٩و بیشترین در استان چهارمحال‌وبختیاری ٠.٣٦٢١مشاهده می‌شود.

راهکارهایی برای کاهش فاصله طبقاتی

 درعین‌حال به گفته کارشناسان؛ میزان نابرابری در ایران در مقایسه با کشورهای توسعه‌یافته و همچنین برخی کشورهای منطقه نیز در وضعیت نامطلوبی قرار دارد، به‌طوری‌که در ایران در دولت‌های گذشته، برنامه‌ها و سیاست‌های مختلفی در راستای کاهش نابرابری اجرا شده که به‌دلیل طراحی نادرست، ناکام مانده‌اند. بررسی تجربه کشورهای یادشده (سوئد، نروژ، دانمارک، هلند، فرانسه و آلمان) نشان می‌دهد مشکل اصلی این سیاست‌ها، به‌طورکلی، پوشش گسترده نظام حمایتی و عدم هدفمندی مناسب(ضریب اصابت به گروه‌های هدف) بوده است. بر این اساس طبق تجربیات کشورهای مذکور، کاهش پایدار نابرابری، مبتنی‌بر اخذ مالیات از ثروتمندان و پرداخت آن به مستمندان است. ایجاد چنین نظام بازتوزیع پایدار در کشور نیازمند انجام تغییرات در چهار محور اصلی است: ١- تغییر پایه مالیات‌ستانی از بنگاه به خانوار، ٢- افزایش اشراف اطلاعاتی سازمان مالیاتی نظیر دسترسی آن‌ها به حساب‌های بانکی، ٣- اخذ مالیات تصاعدی از ثروتمندان و ۴-بازتوزیع مالیات اخذشده به مستمندان به‌صورت مابه‌التفاوت درآمد آن‌ها از خط فقر.

اخبار مرتبط

ارسال نظر