|
شناسه خبر: 9826

گزارش «صبح‌نو» از حرف مردم درباره کمبود دارو

حال ناخوش دارو

مردم از روند پیچیده نسخه‌های الکترونیکی، کمبود دارو و پوشش بخشی از هزینه دارو می‌گویند که با وجود بیماری خود یا عزیزان‌شان، این دوندگی‌ها شرایط سختی را برای‌شان به وجود خواهد آورد.

 پاییز سال گذشته بود که زمزمه کمبود دارو در کشور شنیده شد. همان روزها بود که بیماران برای یافتن داروهای خارجی و داخلی مورد نیازشان میان داروخانه‌ها سرگردان شدند. این موضوع آن هم در میانه پیک‌های پشت سر هم بیماری کرونا همچون یک زخم کاری بر بدن بیماران نشست و چه بسیار بیمارانی که برای یافتن دوای دردشان نسخه‌های خود را از شهر خود به شهرهای دیگر می‌فرستادند تا شاید بتوانند در وانفسای کمبود دارو جان خود یا نزدیکان‌شان را نجات دهند. در این بین، حتی اگر دارو پیدا می‌شد گران بود. به‌دنبال افزایش گلایه‌ها بود که خبرهایی مبنی بر کمبود بیش از ۱۰۰ تا ۱۹۰قلم دارو، ازجمله آنتی‌بیوتیک‌ها و داروهای اعصاب، برخی داروهای گوارشی در کشور و در کنار آن‌ها داروهای بیماران خاص ازجمله داروهای بیماران تالاسمی، دیابت و قلبی‌وعروقی و داروهای مرتبط با بیماران سرطانی تایید شد. همان زمان برخی «کمبود ارز» و تصمیمات بودجه‌ای دولت سیزدهم را دلیل وضعیت دارویی کشور و تحریم‌ها اعلام کردند. این ماجرا البته هنوز هم ادامه دارد تا جایی که روز ۱۵تیرماه عبدالحسین روح‌الامینی، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی هشدار داد که کمبود دارو در ایران به «وضعیت بحرانی» نزدیک شده است و اگر همین روند ادامه یابد، کشور با «کمبود شدید» دارو مواجه خواهد شد.

«دارو نیست!» این جملات مشابه، بسیاری از بیماران است که برای درمان و تهیه دارو به هر دری می‌زنند؛ بیمارانی که درد بیماری را همراه با ترس کمبود و گرانی‌های هرروزه دارو تحمل می‌کنند؛ البته تحریم بزرگ‌ترین مانع ورود دارو است اما نکته قابل تامل این است که آیا فردی که سرطان دارد می‌تواند در برابر تحریم‌ها 
مقاومت کند. 
برخلاف ادعای وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی که فروردین گفته بود: «امسال مجلس حدود سه‌میلیارد دلار ارز به وزارت بهداشت تخصیص داده که یک‌میلیارد دلار از سال قبل بیشتر است؛ بنابراین، امسال قطعا کمبود دارو نخواهیم داشت.» این روزها دارو برای بیماران خاص به‌سختی یا به‌طورکلی یافت نمی‌شود. 
مردم از روند پیچیده نسخه‌های الکترونیکی، کمبود دارو و پوشش بخشی از هزینه دارو می‌گویند که با وجود بیماری خود یا عزیزان‌شان، این دوندگی‌ها شرایط سختی را برای‌شان به وجود خواهد آورد.

ترک داروخانه بدون دارو
گرما و آفتاب ظهرگاهی صورت‌های‌شان را پریشان‌تر کرده بود، هر‌کدام با آشفتگی نسخه‌ای در دست دارند و سراسیمه به‌سمت درهای داروخانه حرکت می‌کنند. 
بعضی برای تهیه داروی عزیزان‌شان و بعضی هم برای خودشان در این داروخانه حضور دارند و اغلب هم گله‌مند گرانی و کمبود دارو هستند و حتی بسیاری‌ از دوندگی‌ برای حمایت بیمه می‌گویند. 
آدم‌هایی که از یک‌میلیون تا چند ‌ده‌میلیون در ماه هزینه تهیه دارو می‌کنند که بیشترشان جزو بیماران خاص و سرطانی هستند.  برخی با لبخند و دارو در دست از داروخانه خارج می‌شوند ولی بیشترشان با بغضی فروخورده با دستان خالی داروخانه را ترک می‌کنند. 
عده‌ای از بیماران نیز به‌دلیل بخشنامه جدید وزارت بهداشت از داروهای خارجی محروم ماندند، چراکه به‌دلیل کمبود داروی خارجی وزارت بهداشت نیمی از داروهای وارداتی را به فقط بیماران پیوندی اختصاص داده است.  به همین دلیل بسیاری از بیماران خاص با نگرانی از عوارض احتمالی داروهای ایرانی یا تاثیر کمتر آن از مصرف نمونه ایرانی داروهای خارجی گله می‌کنند.
دربه‌در دنبال داروی کلیه
زن جوانی روی صندلی داروخانه نشسته و چشم به موزاییک‌های رنگ‌و‌رو‌رفته دوخته است. نسخه را از کیفش درمی‌آورد و می‌گوید: حدود ۲۰روز است که دارو ندارم. ۹سال است که درگیر بیماری کلیه‌ام و داروی سلسپت و پروگراف خارجی مصرف می‌کنم ولی الان داروخانه می‌گوید به‌خاطر بخشنامه جدید وزارت بهداشت نمونه خارجی این دارو فقط به بیماران پیوندی اختصاص داده شده است. حالا بعد از ۹سال که داروی خارجی مصرف می‌کنم باید نمونه ایرانی آن را مصرف کنم.

خبری از داروی شیمی‌درمانی نیست
چند قدم آن‌طرف‌تر زن جوانی دست دختر کوچکش را محکم در دست می‌فشارد و با دست دیگرش اشک چشمش را پاک می‌کند و با ناامیدی در جواب سوال‌هایی از کمبود دارو سری تکان می‌دهد و می‌گوید: چندین روز است که به همراه دخترم از اسلامشهر تا تهران برای تهیه داروی شیمی‌درمانی شوهرم می‌آییم. 
همسرم پنج‌سال است که درگیر بیماری سرطان است. 
طی این سال‌ها، مانند امسال درگیر کمبود دارو نبودم. 
دو ماه است درگیر یک نسخه ۶۰تایی داروی اتوپوزاید خوراکی برای شیمی‌درمانی همسرم هستم. 
داروخانه هم می‌گوید فقط ۱۰تا از این دارو را موجود دارد. 
این در حالی است که عزیز من ۴۰روز بدون دارو زندگی می‌کند.  حالا هم به‌جای اینکه ۳۰روز در ماه این دارو را مصرف کند باید ۱۰روز آن را بخورد. 
متاسفانه هر لحظه امکان رشد توده‌های سرطانی وجود دارد و حال شوهرم هر روز جلوی چشمان من و فرزندانم بدتر می‌شود. 
تا این لحظه تمام داروخانه‌های تهران را زیر و رو کردم اما هیچ‌کدام از آن‌ها داروی ایرانی یا خارجی موردنیاز من را ندارند.  وقتی به ۱۹۰زنگ می‌زنیم هم به ما می‌گوید فعلا یک‌ماه است این دارو در دسترس نیست. هر روز دست‌ازپادرازتر به خانه برمی‌گردم.
داروی خارجی به‌جای داروخانه در ناصرخسرو!
پیرمرد با مو و ریش‌ سفید، نسخه‌‌ پزشکی در دست‌، عرق پیشانی‌اش را پاک می‌کند، چند دقیقه‌ای با نگرانی جلوی داروخانه چند قدمی راه می‌رود، او زمزمه‌کنان از بیماری سرطان همسرش می‌گوید که کمبود داروها شرایط سخت اقتصادی را برایش ایجاد کرده و ادامه می‌دهد: من از مسوولان یک سوالی دارم؛ چرا داروی خارجی در ناصرخسرو موجود است اما در داروخانه‌ها نیست؟!فقط داروهای خارجی حال همسرم را بهتر می‌کند. هر دفعه که داروهای داخلی را مصرف کرده، کمردرد و پادرد گرفته است. پزشک به ما گفته است این دردها از عوارض داروهای داخلی است. برای حمایت بیمه هم باید یک‌سری پروسه اداری را طی کنم که در این شرایط واقعا کار سختی است.


قیمت گزاف داروها و ویزیت پزشک
مرد میانسالی با چند کیسه دارو به‌سرعت از داروخانه بیرون می‌آید، از حرف‌زدن امتناع می‌کند و با عجله به‌سمت ماشینی که پارک‌شده می‌رود و می‌گوید: گرانی دارو کمر ما را شکسته است. می‌گویند داروها ۳۰درصد گران شده است اما آن‌ها از وضعیت داروها به‌خوبی اطلاعی ندارند. دارویی که چند ماه پیش آن را به قیمت 400هزار تومان می‌خریدم، امروز یک‌میلیون و 200هزار تومان بابت آن پول پرداخت کردم. ویزیت پزشک هم به‌موازات قیمت دارو گران شده است.
 ویزیت پزشک تا ماه پیش ۷۰هزار تومان بود اما دیروز تنها برای نوشتن نسخه 140هزار تومان بابت آن پرداخت کردم. به این گرانی‌ها باید ماهانه دومیلیون تومان هزینه دارو و ویزیت اضافه کنم، مگر یک بازنشسته چقدر حقوق می‌گیرد!؟

ارسال نظر