|
شناسه خبر: 9949

بی‌شمار محصول مراقبت از پوست و مو، چطور از سبد مصرفی‌مان سر در آوردند؟

پرتگاه تبلیغات

سرم پوست، ماسک کاسه‌ای و ورقه‌ای صورت، ماسک ورقه‌ای لب و زیر چشم‌ها، انواع شوینده صورت، تونر، کرم روشن‌کننده‌ و ضدچروک، کرم ضدجوش، انواع سرم‌ها، مرطوب‌کننده، ضدآفتاب، آب‌رسان، اسکراب و لایه‌بردار، کرم ضدلک، ترمیم‌کننده و ده‌ها محصول مراقبت از پوست دیگر را می‌توان نام برد که امروز از هر طرف در محاصره آن‌ها هستیم.

در محاصره محصولاتی که به یک‌باره از سبد مصرف خانوار سردرآوردند و در چندسال گذشته، بیش از هر زمان دیگری مورد توجه بودند. فروشگاه‌های اینترنتی و حضوری، مملو از محصولاتی‌ هستند که هر روز به شمارشان اضافه می‌شود و نوید پوستی بی‌نقص و شفاف را می‌دهند. مخاطبان این تبلیغات گسترده هم ناچارند هر روزشان را با استفاده از این محصولات شب می‌کنند.

رؤیای پوست ایده آل 
این روزها اکسپلور اینستاگرام محل آموزش انواع‌واقسام روتین‌های پوستی است. اصطلاح «روتین پوستی» هم از همان اصطلاحاتی است که در یکی،‌دو سال گذشته و با اوج‌گرفتن تب داغ زیبایی به دایره لغات روزمره‌مان اضافه شد. ویدئوهای اکسپلور، بیش تر زنان و حتی مردانی هستند که با فیلترهای زیبایی مجازی جلوی دوربین می‌ایستند و یکی پس از دیگری از این محصولات استفاده می‌کنند و درنهایت آرام دست شان را روی پوست صورت شان حرکت می‌دهند تا حس نرمی و لطافت را از راه دور منتقل کنند. فروشگاه‌های اینترنتی و صفحه‌های اینستاگرامی هم با محصولات مراقبت از پوست کارشان سکه است و هر روز به مجموعه گسترده‌شان، چند محصول تازه اضافه می‌شود. یک روز ماساژورهای دستی با گوی یخی راهی بازار می‌شوند و روز دیگر قلم‌های سیلیکونی ماسک صورت از سبد خرید افراد سردرمی‌آورند و این چرخه انگار تمامی ندارد. دایره اکسسوری‌هایی که برای مراقبت از پوست و مو رونمایی می‌شوند، روزبه‌روز گسترده‌تر می‌شود و آن‌قدر حلقه محاصره را تنگ می‌کنند تا بالاخره یک‌جا مخاطب در برابر آن‌ها زانو بزند و انتخاب کند.  

بدن؛ عرصه نمایش رفاه مادی
بدن انسان عرصه نمایش پایگاه اجتماعی و طبقه اقتصادی اوست. روزی‌روزگاری در اروپای قدیم، چاقی نشانه رفاه بود و افراد فربه افرادی بودند که از لحاظ مالی در جایگاه والایی قرار داشتند. آن‌ها محترم شمرده می‌شدند و با اضافه‌وزن، از قشر کم‌برخوردار و لاغراندام جامعه جدا می‌شدند. در اروپا امروز اما نشانی از این فرهنگ نمی‌بینید. امروز چاقی پیام نقطه مقابل رفاه و آسایش مادی را مخابره می‌کند. از قضا کسی دارای پایگاه اجتماعی خوب است که مراقب سلامت بدن خودش باشد و با انواع‌واقسام رژیم‌ها، جراحی‌های زیبایی و ورزش از چاق‌شدن جلوگیری کند. بدن عرصه نمایش رفاه نسبی است و در جامعه امروز کسی که مدیتیشن می‌کند، قهوه می‌نوشد، فنگ‌شویی می‌داند، از مد هیپی‌ها پیروی می‌کند، پرسینگ یا سوراخ‌کاری بدن انجام می‌دهد و از ناخن‌های مصنوعی استفاده می‌کند، ناخواسته طعمه نظام سرمایه‌داری است. آن‌ها فارغ از خوب و بد مدهایی که از آن پیروی می‌کنند، در چرخه مصرف‌گرایی بی‌انتهایی غرق ‌اند که صرفا صحنه نمایش را چیدمان می‌کند و دستاورد دیگری ندارد. مصرف‌گرایی در دنیای امروز نه یک هبوط اخلاقی که یک امتیاز اجتماعی به حساب می‌آید. افراد هرچقدر هم بر بعد سلامت جسمی و روانی مصرف‌گرایی خود پافشاری کنند، علم جامعه‌شناسی خوب می‌داند که این تمایز تحفه کدام‌یک از مناسبات جهان اجتماعی است. 

جامعه پزشکی‌زده 
بیایید به صد سال پیش نگاهی بیندازیم؛ جایی که جوانان پابه‌سن می‌گذاشتند و همزمان با افزایش سن، چروک‌هایی روی صورت شان پدید می‌آمد. دور چشم‌ها و روی پیشانی‌شان کمی چین‌خوردگی ایجاد می‌شد و ممکن بود سروکله چند لک هم پیدا شود. میلیاردها آدم روی کره زمین، از یک استاندارد واحد برای زشتی و زیبایی و تناسب و بی‌تناسبی پیروی نمی‌کردند و تفاوت‌ها پذیرفته شده بود. همه به‌دنبال پوست روشن، شفاف و ایده آل نبودند و برای لیزر موهای بدن، ماه‌ها وقت و هزینه صرف نمی‌کردند. مطب‌های پزشکی پذیرای بیماری‌های جدی افراد بودند، نه کشیدن پوست صورت، برداشتن چربی دور شکم، کوچک‌کردن و بزرگ‌کردن بینی، تزریق لب‌ها، پیکرتراشی، برداشتن خال و لک و سایر خدمت‌های امروزی. همه تغییرات بدن در گذر عمر، بخشی از زندگی طبیعی یک انسان بود و دست روزگار می‌توانست آزادانه تغییراتی در شکل ظاهری افراد ایجاد کند؛ تغییراتی که هیچ‌گاه یک اشکال و ایراد به‌حساب نمی‌آمدند و افراد برای نمود این تغییرات در قلمرو جسم شان سرزنش نمی‌شدند و کسی آن‌ها را به بی‌مبالاتی و بی‌توجهی متهم نمی‌کرد.

انتخاب عقلانی
استفاده از خدمات و ابزارهای مراقبت از پوست‌ومو اتفاق بدی نیست. اهمیت‌دادن به آراستگی و زیبایی، بخشی از وجود ایده آل‌طلب انسان است و نمی‌توان از او انتظار داشت که همه‌چیز را همان‌طور که هست، بپذیرد. آنچه در این مسیر مهم است، انتخاب عقلانی است. داشتن حد‌ومرزی که انسان را از کرختی و افراط دور نگه دارد و اجازه دهد خود او برای ادامه مسیر تصمیم‌گیری کند، نه اینکه از میان تصمیم‌های دیکته‌شده یکی را انتخاب کند. در نتیجه، تأثیرگذاشتن یا نگذاشتن استفاده از این محصولات باید آزموده شود و انتخاب، نباید صرفا تحت‌تأثیر جو غالب انجام شود.
 

 

ارسال نظر