|
شناسه خبر: 5072

سرمقاله؛

میراث رحیم‌پور

استاد رحیم‌پور که روز گذشته به رحمت خدا رفت، از بزرگان و بانیان عدالت‌خواهی در فضای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ایران بود. منبعی الهام‌بخش برای عدالت‌خواهانی که در اندیشه اصلاح امور بودند، نه ویران کردن و سوزاندن.

روزنامه «صبح نو»- در این ایام کرونا متاسفانه به انتشار خبر فوت عادت کرده‌ایم؛ از آشنایان گرفته تا ناآشنایان. چنین است که خبر درگذشت به‌جای عنصر استثنا در خبر به روال و عادی تبدیل شده است. به همین واسطه قدر و منزلت برخی افراد به‌واسطه فراگیری کرونا در میانه شلوغی اخبار دیده نمی‌شود. از همین رو قصد کردیم تا بر سرعت اتفاقات غلبه کنیم و اجازه ندهیم قدر و منزلت مرحوم حیدر رحیم‌پور ازغدی دانسته نشود. استاد رحیم‌پور که روز گذشته به رحمت خدا رفت، از بزرگان و بانیان عدالت‌خواهی در فضای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ایران بود. منبعی الهام‌بخش برای عدالت‌خواهانی که در اندیشه اصلاح امور بودند، نه ویران کردن و سوزاندن. میان این دو نگرش عدالت‌خواهانه تفاوت از زمین تا آسمان است. گرایش اول به بهاریون و عدالت‌خواهی منهای ولایت می‌انجامد، درحالی‌که در نگرش دوم که مرحوم رحیم‌پور از این جنس بودند، نگاه منتقدانه و حتی معترضانه نه به سیاه‌نمایی و یکسویه دیدن تبدیل می‌شود که راهکار برای ساختن و اصلاح امور ارائه می‌کند. عدالت‌خواهی قرار نیست جامعه را ناامید کند، بلکه باید به اصلاح وضع موجود و حرکت به جلو تبدیل شود. سیاست‌زدگی عدالت‌خواهی خود ضد عدالت‌خواهی است، حال آنکه عدالت‌خواهی ناب در مقابل عدالت‌خواهی کاذب می‌تواند خود را در طرح و لایحه و عمل مدیران جمهوری اسلامی نشان دهد. عدالت‌خواهی که خود را اپوزیسیون نظام اسلامی تعریف کند، بیشتر از هر چیز یک پروژه سیاسی است. از این جهت فقدان مرحوم رحیم‌پور صدمه‌ای به عدالت‌خواهی ناب خواهد زد که امید می‌رود ازسوی فرزند ارشد آن مرحوم و شاگردان ایشان استمرار داشته باشد. نیاز امروز ما بیش از هر چیز تمایز میان عدالت‌خواهی ناب با عدالت‌خواهی کاذب است.

ارسال نظر