|
شناسه خبر: 6319

نوذر شفیعی، کارشناس مسائل غرب آسیا در گفت‌وگو با 《صبح نو آنلاین》:

توافق بدون در نظر گرفتن همکاری اقتصادی، دستاوردی برای ایران ندارد

شفیعی درحالی که پالس‌های مثبت از مذاکرات هسته‌ای وین شنیده می‌شود پیش‌بینی می‌کند که اگر آنچه ما "سایه آینده" می نامیم، بر شرایط پس از توافق حکم فرما باشد شاید دستاوردهای حاصل از توافق به خصوص برای طرف ایرانی خیلی چشم گیر نباشد. به عبارت دیگر اگر توافق نامه امضا شود اما بر سر کیفیت همکاری شرکت ها و کشورها با ایران، اما و اگر وجود داشته باشد اتفاق مطلوبی برای ایران در بر ندارد.

نوذر شفیعی، کارشناس مسائل غرب آسیا در گفت‌وگو با《صبح نو آنلاین》روند مذاکرات هسته‌ای را تحلیل می‌کند: اصولا در مذاکرات طرف های مذاکره کننده اینگونه عمل می کنند که با خواسته های حداکثری وارد می شوند اما در فرآیند مذاکرات ناچار هستند مواضع خود را تعدیل کنند چرا که هیچ یک از طرف ها حاضر به پذیرش حداکثری خواسته های طرف مقابل نیست.

وی افزود: بنابراین اصولا در مذاکرات "تعادل" محور اصلی کار قرار می گیرد و مذاکرات تا آنجایی ادامه پیدا می کند که طرفین احساس کنند به یک حدی از مطالبات خودشان رسیدند.

شفیعی ادامه داد: دستاوردهایی که از مذاکرات حاصل می شود معمولا به "دستاوردهای مطلق" معروف است. منظور از دستاوردهای مطلق این است که هر یک از طرف های مذاکره به هر آن چه که به دست می آورند رضایت دارند.

کارشناس مسائل بین‌الملل بیان می‌کند: این اصطلاح در مقابل "دستاوردهای نسبی" قرار دارد. منظور از دستاوردهای نسبی این است که یک طرف احساس کند طرف مقابل دستاورد بیشتری را بدست آورده است که در این صورت رسیدن به توافق کار دشواری است.

*نقطه تعادل در مذاکرات، رمز دستیابی به نتیجه است

وی اظهارکرد: پس زمانی می شود در این دوره از مذاکرات انتظار توافق را داشت که خواسته های ایران و آمریکا در یک نقطه متعادل بهم رسیده است و دوم اینکه مورد رضایت طرفین باشد و سوم اینکه طرفین احساس کنند به دستاوردهای مطلق رسیدند. نتیجه این است که این روند احتمالا با انعطاف درخواسته های حداکثری و رسیدن به انتظارات معقول که همان نقطه تعادل است امکان پذیر است.

شفیعی در ادامه تصریح کرد که اساسا اگر توافقی حاصل شود باید انتظار داشت که این توافق پیامدهای مثبتی را به همراه داشته باشد اما این موضوع بستگی به این دارد که در شرایط پس از توافق با چه چالش های احتمالی مواجه باشیم. اگر این احساس به وجود آید توافقی که حاصل شده است یک توافق پایدار است و تغییر و تحول در دولت های آمریکا تاثیری بر آن نخواهد داشت که این می تواند برای جامعه بین المللی دلگرم کننده باشد، در نتیجه شرکت های بزرگ اقتصادی و کشورها با ایران وارد روابط اقتصادی پایدار شوند.*

او معتقد است که اگر آنچه ما "سایه آینده" می نامیم، بر شرایط پس از توافق حکم فرما شود شاید دستاوردهای حاصل از توافق به خصوص برای طرف ایرانی خیلی چشم گیر نباشد. به عبارت دیگر اگر توافق نامه امضا شود اما بر سر کیفیت همکاری شرکت ها و کشورها با ایران اما و اگر وجود داشته باشد اتفاق مطلوبی برای ایران در بر ندارد.

این کارشناس مسائل غرب آسیا در انتها عنوان کرد که به همین دلیل ایران قبل از رسیدن به توافق به این موضوع فکر می کند که چگونه توافق نامه ای را امضا نماید که هر گونه ابهام احتمالی در آینده را از این توافق نامه بگیرد و یک تصویر و چشم انداز روشنی از آینده ترسیم کند تا هم دولت ها و هم شرکت ها راغب به فعالیت های اقتصادی با ایران باشند.

ارسال نظر