|
شناسه خبر: 4511

اخبار هنرمندان/ علی سلیمانی/ درگذشت علی سلیمانی؛

زنده‌یاد علی سلیمانی: رسالت‌ هنرمند «امید» دادن است+ ویدئو

علی سلیمانی هنرمند باسابقه‌ای که بر اثر ابتلا به ویروس کرونا دارفانی را وداع گفت، معتقد بود رسالت هنرمندان در عرصه تئاتر این است که به مردم امیدواری بدهند.

علی سلیمانی بازیگر، مجری و طراح دکور ایرانی بود. اولین کار سینمایی علی سلیمانی «سفر بخیر» به کارگردانی داریوش مودبیان بود. علی سلیمانی عضو ثابت تیم فوتبال هنرمندان بود و از سال ۱۳۷۰ به تدریس کاراته و بازیگری می‌پرداخت. علی سلیمانی که از بیماری کرونا رنج می‌برد، مدتی در کما بود. در نهایت ساعت ۵ صبح روز پنجشنبه ۲۱ مرداد ماه ۱۴۰۰، سیدجواد هاشمی در صفحه شخصی‌اش خبر درگذشت علی سلیمانی را منتشر کرد. 

علی سلیمانی

بیوگرافی علی سلیمانی

*نام اصلی: علی سلیمانی سرنسری

*متولد: 11 آبان 1350 تهران

*درگذشت: 21 مرداد 1400(50 سال)

*علت مرگ: بیماری کرونا

*زمینه فعالیت: سینما، تئاتر و تلویزیون

*پیشه: بازیگر و مجری

*مدرک تحصیلی: لیسانس نمایش

*سال‌های فعالیت: 1373 تا 1400

*همسر: سهیلا جوادی

*فرزندان: صبا (سبا)

علی سلیمانی

همسر و فرزند علی سلیمانی

علی سلیمانی و سهیلا جوادی در فروردین 1376 با یکدیگر ازدواج کردند و در زمان ازدواج سلیمانی 26 ساله و خانوم جوادی 18 ساله بودند.

علی سلیمانی

علی سلیمانی یک دختر به نام صبا دارد که به صورت سبا نوشته می‌شود. سبا سلیمانی عکاس است.

علی سلیمانی

شروع بازیگری علی سلیمانی

علی سلیمانی که برادرش از جانبازان دفاع مقدس است، کار خود را از سال 1371 وقتی 22 ساله بود به عنوان تدارکاتچی از فیلم «چهارشنبه عزیز» در پشت صحنه آغاز کرد. فعالیت او از نمایش دانشجویی و تئاتر شروع شد و در سال 1373 وقتی 23 ساله بود با حضور در فیلم سفر بخیر به کارگردانی داریوش مودبیان وارد مرحله حرفه ای شد.شهرت علی سلیمانی بیشتر از سال 1390 با سریال «سقوط یک فرشته» در کنار چهره هایی چون فریبا کوثری، شبنم مقدمی و مسعود رایگان دیده شد. سال 1382 هم به عنوان مجری و بازیگر مدتی در رادیو حضور داشت. آقای سلیمانی سابقه دستیاری کارگردانی را نیز دارد.

علی سلیمانی

علاقه علی سلیمانی به فوتبال

سلیمانی عضو ثابت تیم فوتبال هنرمندان بود و از سال 1370 به تدریس کاراته و بازیگری می‌پرداخت. وی همچنین به عنوان دستیار کارگردان با پرویز شیخ طادی و بهروز بقایی (در دنیای شیرین دریا و ماه مهربان) همکاری داشته است.

علی سلیمانی

درگذشت علی سلیمانی

علی سلیمانی که از بیماری کرونا رنج می‌برد، مدتی در کما بود و در نهایت در 21 مرداد ماه 1400 درگذشت.

علی سلیمانی

مداحی علی سلیمانی به زبان ترکی در فیلم تنگه ابوقریب

علی سلیمانی بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون کشورمان بر اثر کرونا درگذشت. 

به همین بهانه فیلمی از مداحی او در اثر سینمایی تنگه ابوقریب ساخته بهرام توکلی را ببینید.

علی سلیمانی امید دادن را رسالت هنرمند می‌دانست

در خرداد ماه ۹۸ به بهانه اجرای این اثر نمایشی در تالار وحدت و آسیب شناسی تئاتر دینی گفتگویی با علی سلیمانی به عنوان کارگردان و سیروس همتی بازیگر این اثر نمایشی شده است که در واقع جزو آخرین گفتگوهای بلند و کارشناسانه‌ای این هنرمند قبل از درگذشتش محسوب می‌شود از همین رو تصمیم گرفتیم در پی فقدان این هنرمند بازخوانی از گفتگوی انجام شده با وی داشته باشیم گفتگویی که در سال ۹۸ و تنها چند ماه قبل از آغاز همه‌گیری کرونا انجام شده است.

در ادامه بخش‌هایی از صحبت‌های زنده یاد علی سلیمانی را می‌خوانیم.

سلیمانی در این گفتگو درباره تجربه فعالیت در تئاترهای مذهبی و شکل‌گیری نمایش «توبه نمی‌کنم» گفته بود: من ۲۴ سال است که کار مذهبی می‌کنم و فعالیتم را هم از «کانون حر» در میدان راه آهن آغاز کردم و معتقدم در هر کشوری «تشیع» عمق بگیرد می‌تواند بازتاب خوبی در جامعه داشته باشد. مهرماه سال ۷۴ که چهارمین ترم دانشگاهی من بود، ما در «کانون حر» بچه‌ها را دور هم جمع کردیم و قرار بر این شد که یک اثر نمایشی به صحنه ببریم. در آن جمع هنرمندانی چون مهرداد رایانی مخصوص، رحمان سیفی‌آزاد، کیومرث مرادی، حامد عقیلی، مجید آقاکریمی، سید جواد هاشمی، منوچهر اکبرلو، علی لهراسبی، رسول نقوی و خیلی‌های دیگر حضور داشتند. سیدجواد هاشمی پیگیر این کار شد و قرار گذاشتیم اگر هم جایی برای اجرا پیدا نکردیم در همان «کانون حر» کارمان را به صحنه ببریم. به همین ترتیب نمایش «توبه نمی‌کنم» توسط سیدجواد هاشمی نوشته و کارگردانی شد که اجرای آن حدود ۲۳ سال ادامه پیدا کرد تا اینکه قبل از عید من از سیدجواد هاشمی برای اجرای این نمایش در ماه رمضان اجازه گرفتم. البته قرار بر این شد که تغییراتی در متن داده شود و با تحلیل و نگرش جدیدی در کارگردانی به صحنه برود.

وی درباره مقاومتی که در برابر اجرای آثار مذهبی کلیشه‌ای داشت و فاصله گرفتن مخاطبان از چنین آثاری توضیح داده بود: متأسفانه می‌بینیم که در خیلی از نمایش‌های مذهبی نوحه خوانی وجود دارد در صورتی که روضه و نوحه خوانی با وجود قابل احترام و مقدس بودن جایشان در تئاتر نیست. در تئاتر باید درام وجود داشته باشد که ما نیز در این اجرا تلاش کردیم در همین راستا عمل کنیم و به جای استفاده از نوحه خوانی در صحنه‌های تراژیک از سازهایی چون عود و تار استفاده کردیم که تأثیرش خیلی بیشتر است و مخاطب اینجا با یک اثر هنری مواجه می‌شود. این اتفاق مثل ربنایی است که محمدرضا شجریان خوانده است. البته قصد مقایسه ندارم اما می‌خواهم به یک ما به ازای بیرونی اشاره کنم. ویژگی آرتیستیکی که شجریان به «ربنا» بخشیده کاملاً از طرف مخاطب قابل دریافت است ضمن اینکه ادبیات آن ادبیات عرب است اما با این خوانش جدید، مخاطبان جذب اثر می‌شوند. در این نمایش نیز ما تلاش کردیم که نشانه‌های تصویری سمبلیکی از حضور ائمه داشته باشیم حالا هرکس متوجه آن شد که چه بهتر اگر هم کسی متوجه نشد با جنبه‌های بصری آن ارتباط برقرار می‌کند.

مساله دیگری هم که باید به آن اشاره کرد این است که سیستم نیز این اجازه را به ما بدهد که نمایش‌هایی با مضامین مذهبی در طول سال نیز به صحنه بروند نه اینکه اجرای این آثار مختص مناسبت‌های خاص مثل ماه‌های محرم و صفر و رمضان باشد. البته مدیران فرهنگی ما باید به مدیران بالادستی‌شان جواب پس بدهند که برای محرم و رمضان چه برنامه‌هایی تدارک دیده‌اند از همین رو آنها هم به سرعت درصدد دعوت از یک گروه نمایشی برمی‌آیند تا در اسرع وقت نمایشی امتحان پس داده را اجرا کنند و پاسخگوی مدیران خود باشند.

مدیریت نداشتن مدیران در کارهای مذهبی باعث شده که نوع برخورد با هنرمندان متفاوت شود. به‌عنوان نمونه محمد رحمانیان در نمایش «پل» با نگرشی متفاوت، یک فرد روضه‌خوان را روی صحنه تئاتر و در واقع به میان مردم آورده بود. رحمانیان کارکرد درست حضور یک روضه‌خوان روی صحنه تئاتر را پیدا کرده بود. معتقدم اگر در طول سال در کنار اجرای آثاری با سبک‌ها و شیوه‌های مختلف، اجرای آثار دینی هم جایی داشته باشد مخاطبان از این فضا دور نمی‌شوند البته وجود رویکرد سیاسی در چنین آثاری سبب به حاشیه راندن آن هم می‌شود. در نمایشی که ما روی صحنه برده‌ایم مخاطبان در ۴۰ دقیقه از نمایش مدام می‌خندند اما همان تماشاگرانی که تا چند دقیقه قبلش در حال خنده بودند به راحتی هم می‌توانند گریه کنند. چون به لحاظ روانشناسی شما می‌توانید کسی را که خوب می‌خندد به راحتی هم به گریه بیندازید. دلیل خنده مخاطبان نیز این است که به آنها نشان می‌دهیم حضرت علی (ع) در چه دوران مسمومی و با چه مردم کلاش و دورویی زندگی می‌کرده است و ما تلاش کردیم از این طریق آن دوران را به زبانی طنز و دلنشین به مخاطبمان نشان دهیم.

زنده یاد سلیمانی درباره نسبت تخصص نمایشنامه‌نویسانی با دانش نسبت به موضوعات ایدئولوژیک و دینی و پیشنهادی که نمایشنامه نویسان بادانش و متخصص تئاتر می‌توانند در زمینه تولید آثار دینی ارائه دهند، عنوان کرده بود: زمانی با محمد رحمانیان نمایش «روز حسین» را تمرین می‌کردیم. نمایش خوبی بود ولی به دلیل شرایط سیاسی آن مقطع زمانی این اثر به اجرا نرسید در حالی که با حذف یک مونولوگ می‌توانست شرایط اجرای اثر فراهم شود. دغدغه جای خود دارد ولی دانش هم بسیار مهم است.

من در نمایش «دروازه ساعات» به ایفای نقش پرداختم که مخاطبان زیادی هم دارد و بیشتر به بخش تاریخی دین می‌پردازد. از سوی دیگر نمایشنامه نویسان مطرحی همچون آقای بهرام بیضایی، محمد رحمانیان، حمید امجد و محمد چرمشیر با دانشی که دارند نگاه‌های تازه‌ای را به تئاتر ایران و تئاتر مذهبی ایران ارائه می‌دهند.

نمایش «مردی در آینه» که این روزها در تالار وحدت اجرا می‌کنیم نیز در همین راستا است و به تئاتر و مخاطب خود پیشنهادهایی ارائه می‌دهد. برای مخاطب این نمایش به گونه‌ای است که می‌تواند نگرش متفاوت و جدیدی را به مسائل دینی و شخصیت‌های والای مذهبی ما دریافت کند. مخاطب تئاتر باید نمایش‌های مختلف را ببیند ولی باید انتخاب‌گر باشد که کدام نمایش مناسب او است.

باید به هنرمندانی که در عرصه تئاتر فعالیت می‌کنند اجازه خلاقیت داده شود چون هنرمندان خلاق آرزوهای جدیدی برای ملت می‌سازند. شخصیت کمال‌الملک در فیلم زنده‌یاد علی حاتمی خطاب به ناصرالدین شاه می‌گوید: «من خلاقم، آرزو نمی‌کنم، آرزو می‌سازم». باید به هنرمندانی که در عرصه تئاتر فعالیت می‌کنند اجازه خلاقیت داده شود چون هنرمندان خلاق آرزوهای جدیدی برای ملت می‌سازند. در جامعه ما احتیاج به این است که به مردم گفته شود که اینگونه فکر نکنند که همه دزد هستند و خلافکار. در تاکسی وقتی صحبت می‌شود می‌گویند که همه دزد هستند در حالی که اینگونه نیست و من، شما و دیگران دزد نیستیم و نباید با نگاهی اینگونه همه را قضاوت کرد. فکر می‌کنم رسالت ما در تئاتر این است که به مخاطب امیدواری بدهیم.

ارسال نظر