|
شناسه خبر: 4756

گفت‌وگو با «یاسمن کرمی»، انیماتور و تصویرساز؛

در محتوای انیمیشن‌ها پیشرفت نکرده‌ایم

«یاسمن کرمی» یکی از جوان‌ترین و خلاق‌ترین انیماتورهایی است که در حوزه انیمیشن تحصیل و کار می‌کند.

گفت‌وگوی روزنامه «صبح‌نو» با «یاسمن کرمی»، انیماتور و تصویرساز را در ادامه بخوانید: هنرمندان حوزه انیمیشن در کشور ما یکی از پرتلاش‌ترین و البته مهجورترین‌های عرصه هنر هستند که معمولا به اندازه زحمت کار و هنرشان دیده و ستایش نمی‌شوند. با این‌حال تنها عشق و علاقه به این رشته است که آن‌ها را به تداوم حضور و فعالیت وامی‌دارد. «یاسمن کرمی» یکی از جوان‌ترین و خلاق‌ترین انیماتورهایی است که در حوزه انیمیشن تحصیل و کار می‌کند. او در هنرستان، گرافیک خوانده و در مقطع کاردانی انیمیشن، ولی در مقطع کارشناسی که به تحصیل در رشته نقاشی مشغول بود، از این رشته انصراف می‌دهد و به تصویرسازی رو می‌آورد. ازجمله کارهای هنری او در حیطه انیمیشن، همکاری با تعداد بی‌‌شماری پایان‌نامه است تا زمانی که سال۹۶ نخستین تجربه حرفه‌ای خود را در انیمیشنی به کارگردانی سارا طبیب‌زاده آغاز می‌کند و پس از آن، قطار انیمیشن‌هایی که نام یاسمن کرمی را با خود یدک می‌کشند، به راه می‌افتد. انیمیشن کوتاه جاده ابریشم (silk road) که تولید آن چهارماه طول کشید، انیمیشن «خولانه وه»، سریال‌های شبکه پویا مانند «ببعی و بهلول» ازجمله مهم‌ترین فعالیت‌های هنری این هنرمند هستند. او در مقام استوری‌ریل، بیت‌وینر انیماتور، مسوول دسن و کلین‌‎آپ با این پروژه‌ها همکاری داشته و همچنین سال گذشته برای شهرداری تهران چند فریم تصویرسازی با عنوان «آرزوهای تهران» را به سرانجام رسانده است. با یاسمن کرمی درباره انیمیشن و فعالیت‌هایش در این عرصه گفت‌وگو کردیم.

*اولین برخوردهای شما با رشته انیمیشن و تصویرسازی از کجا آغاز شد؟

در آغاز اصلا فکر نمی‌کردم به‌سمت این رشته بروم. می‌خواستم حسابداری بخوانم اما هنرستانی که برای ثبت‌نام رفتم، رشته حسابداری را حذف کرده بود و سه رشته مانده بود؛ گرافیک، تربیت‌بدنی و کامپیوتر. من گرافیک را انتخاب کردم و شانس آوردم که خیلی زود فهمیدم در این رشته استعداد و به آن علاقه دارم.

*پس ورودتان به دنیای تصویرسازی خیلی اتفاقی بود. در ادامه چطور این رشته برای‌تان جدی‌تر شد و چگونه سر از حوزه انیمیشن درآوردید؟!

بله. زمانی که در هنرستان گرافیک می‌خواندم و هم‌زمان برای دانشگاه انتخاب رشته می‌کردم، دیدم بین رشته‌ها، انیمیشن هم هست. اولین رشته‌‎ام را انیمیشن انتخاب کردم، چون خودم خیلی کارتون می‌دیدم و علاقه داشتم. وقتی قبول شدم، انیمیشن را ادامه دادم و بعد به تصویرسازی علاقه پیدا کردم و تصمیم گرفتم بیشتر این شاخه را ادامه بدهم.

*شما در مقطع کارشناسی، از رشته نقاشی انصراف دادید. چرا؟!

خب من در کاردانی انیمیشن خوانده بودم. برای کنکور کاردانی به کارشناسی در کل دو رشته را می‌شد انتخاب کرد؛ گرافیک و نقاشی. تصمیم گرفتم نقاشی بخوانم تا نقاشی‌ام بهتر بشود، چون در رشته نقاشی بیشتر از گرافیک روی طراحی کار می‌کنند اما دیدم نقاشی خیلی آن چیزی نبود که فکر می‌کردم و می‌خواستم.

*بالاخره انیمیشن را از کجا شروع کردید؟

نخستین آموزش‌های انیمیشن در دانشگاه اتفاق افتاد ولی چیزی که در دانشگاه یاد می‌دادند، خیلی محدود بود. یک روز استادمان گفت یکی از دوستانم روی پروژه‌ای هنری کار می‌کند که قرار است به چند جشنواره برود. به پیشنهاد استادم به آن پروژه پیوستم و آنجا خیلی از همکارانم یاد گرفتم، یعنی استارت کار حرفه‌ای من آنجا زده شد که بعدا با خیلی‌های‌شان ادامه دادم و می‌آموختم؛ البته یکسری کلاس‌های آزاد انیمیشن هم رفتم و این هنر را بیشتر یاد گرفتم. جا دارد نام ببرم از استادم محمد خیراندیش که معروف‌ترین طراح کاراکتر ایران و کارگردان انیمیشن هستند. پیش آقای حمید سهرابی هم رفتم که ایشان هم کارگردانند و کامیک و استوری‌برد کار می‌کنند. بعد در دوره کرونا، دوره‌های آموزش آنلاین را گذراندم.

*آیا دوره‌های آموزش آنلاین، آنچه را لازم بود منتقل می‌کردند؟!

بله، خیلی خوب بودند. اصلا فکر نمی‌کردم به این خوبی باشد. نمی‌توانم بگویم از آموزش حضوری بهتر بود اما می‌گویم در یک سطح بودند؛ البته خیلی بستگی دارد به اینکه کجا آموزش می‌بینید.

*گویا اولین پروژه‌های انیمیشنی که کار کردید، تعداد زیادی پایان‌نامه‌های دانشجویی بودند. این پایان‌نامه‌ها صرفا تمرین‌های کلاسی بود یا سفارش کار؟

یکسری از دانشجویان ارشد که کارگردانی انیمیشن می‌خواندند، باید تعدادی انیمیشن کوتاه آماده می‌کردند برای پایان‌نامه‌شان و برای این منظور، از چند نفر دیگر کمک می‌گرفتند. من هم یکی از کسانی بودم که آن‌ها را همراهی می‌کردم.

*به‌عنوان انیماتور حرفه‌ای، نگاه‌تان به انیمیشن ایران چگونه است؟ آن را در چه سطح و جایگاهی می‌بینید؟

ببینید، انیمیشن ایرانی تا 10سال پیش خیلی سطح پایینی داشت ولی در یک دهه اخیر و به‌ویژه دو سال گذشته با وجود اساتیدی که به این حوزه آمدند، خیلی پیشرفت کرده است.

*این پیشرفت‌ها تکنیکی بوده یا محتوایی؟

قطعا بیشتر تکنیکی است. ما هنوز در زمینه محتوای انیمیشن پیشرفت چندانی نداشته‌ایم. هنوز ضعف فیلمنامه داریم ولی از نظر تکنیکی، خوشبختانه نزدیک به استانداردهای جهانی هستیم. نمی‌شود گفت با جهان انیمیشن هم‌سطح هستیم؛ مثلا انیمیت‌ها و حرکت‌ها خیلی ضعف داشت. حتی کسی که انیمیشن نخوانده بود، می‌توانست ضعف حرکت‌ها را درک کند که این حرکت طبیعی نیست ولی در این زمینه و همچنین بخش‌های هنری (ART)، کانسپت، تصویرسازی و طراحی کاراکترها خیلی پیشرفت کرده‌ایم اما متاسفانه هنوز در بخش فیلمنامه ضعف دیده می‌شود.

*خودتان چه سبکی در انیمیشن کار می‌کنید؟

انیمیشن دوبعدی کار می‌کنم.

*هنوز انیمیشن دوبعدی در دنیا طرفدار دارد؟

انیمیشن دوبعدی مثل گذشته و آغاز شروع به کار انیمیشن طرفدار ندارد. بیشتر کسانی که کار هنری انجام می‌دهند، از آن استفاده می‌کنند، یعنی انیمیشن‌های دوبعدی کارهایی نیستند که برای سرگرمی و پخش در تلویزیون تولید شوند. اغلب در کارهای هنری استفاده می‌شوند که به جشنواره‌های مختلف داخلی و خارجی می‌روند و مخاطبان خاص خودشان را دارند. گرچه هنوز آن دسته از انیمیشن‌ها هم برای سرگرمی ساخته می‌شوند اما بیشتر به‌سمت کات‌آوت (cut out) رفته است. کات‌آوت انیمیشنی است که طراحی نمی‌شود. برای کاراکتر ریگ می‌گذارند و کار را خیلی سریع‌تر پیش می‌برند. به همین دلیل، تولید انیمیشن به‌سمت بیزینس رفته ولی انیمیشن دوبعدی که طراحی می‌کنند و خیلی بیشتر از بقیه سبک‌ها زحمت دارد و زمان می‌برد، شاید الان دیگر مثل سابق طرفدار چندانی نداشته باشد؛ البته من استاپ‌موشن هم خیلی دوست دارم اما همان‌قدر که بازار انیمیشن دوبعدی خراب است، استاپ‌موشن از آن هم خراب‌تر است! و استودیوهایی که در ایران استاپ‌موشن کار می‌کنند، خیلی کم هستند. شاید یک یا دو مورد.

*برای تولید استاپ‌موشن، به چه ابزاری نیاز دارید؟

چیزهایی که یک استاپ‌موشن خوب نیاز دارد، لپ‌تاپ، دوربین و سه‌پایه است. بقیه کار را با هر ابزاری می‌توان ساخت. این را هم بگویم که استاپ‌موشن، انیمیشن عروسکی نیست. انیمیشن عروسکی یکی از زیرشاخه‌های آن است. استاپ‌موشن را با هر چیزی می‌توان ساخت. خیلی‌ها فقط با خمیر کار می‌کنند. بعضی‌ها با عروسک و دکور و فضاسازی و عده‌ای هم با اشیا. یکی دیگر از زیرشاخه‌های آن، پیکسلیشن است که با انسان‌ها ساخته می‌شود.

*تابه‌حال کاراکتری طراحی کرده‌اید که ایده خودتان باشد؟

بله، کاراکترهای زیادی طراحی کرده‌ اما به اشتراک نگذاشته‌ام، چون خیلی شخصی بوده یا می‌خواستم کمی بیشتر روی آن کار کنم و متحول شود. قصدم این بوده که با آن کاراکتر یکسری داستان‌ها بسازم و در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارم.

*هدف‌تان از دنبال‌کردن رشته انیمیشن چیست؟ انیمیشن قرار است چه تاثیری بر روحیه و زندگی فردی شما بگذارد؟

احساس می‌کنم هنرهای تجسمی مثل نقاشی، تصویرسازی یا انیمیشن می‌تواند ازلحاظ روحی من را ارضا کند و درعین‌حال خیلی از پیام‌هایی که در ذهن آدم باشد، می‌توان از این طریق به جامعه انتقال داد.

*یعنی دوست دارید با انیمیشن بیشتر پیام بدهید یا سرگرمی ایجاد کنید؟

نه، دوست دارم بیشتر پیامی را منتقل کنم.

*چه پیامی را می‌خواهید با انیمیشن منتقل کنید که با سایر مدیوم‌های تصویری ممکن نیست؟

اگر نسبت به فیلم و سینما مقایسه و نگاه کنیم، انیمیشن کمی دست آدم را بازتر می‌گذارد تا نتیجه کار سوررئال‌تر و فانتزی‌تر شود. البته الان جلوه‌های ویژه هم خیلی پیشرفت کرده است.

*تولید هر انیمیشن معمولا چقدر طول می‌کشد؟

اولا که تولید هر انیمیشن یک کار تیمی است. کار یک نفر نیست. این کار تیمی به سه بخش تقسیم می‌شود؛ پیش‌تولید، تولید و پس‌تولید. ابتدا در پیش‌تولید خط داستانی شکل می‌گیرد و فیلمنامه را می‌نویسند. بعد می‌روند سراغ استوری‌برد، طراحی کاراکتر و طراحی بک‌گراند (پس‌زمینه) و بعد تولید شروع می‌شود که می‌روند سراغ انیمیت. برای تولید انیمیت در سبک انیمیشن دوبعدی، هر دو دقیقه، یک ماه زمان می‌برد. گرچه به تعداد اعضای تیم و انیماتورها هم بستگی دارد.

*یکی از انیمیشن‌هایی که کار کرده‌اید، پروژه انیمیشن each other ساخته سارا طبیب‌زاده است. درباره آن توضیح بدهید که این انیمیشن چه بود و شما چه سمتی در تیم تولید داشتید؟

من در پیش‌تولید پروژه each other نبودم. از میانه تولید وارد پروژه شدم و اولین پروژه حرفه‌ای من بود. داستان این انیمیشن، درباره یک پسر بود که چند بعد شخصیتی داشت و آن ابعاد را به‌صورت لایه اطراف پسر نشان می‌دادند. یک روز یکی از لایه‌ها را گم می‌کند،  دنبال یافتن آن لایه می‌افتد و یکسری ماجراها پیش می‌آید. یک انیمیشن دوبعدی بود اما من در آن پروژه انیماتور نبودم. کنار انیماتور، کار کلین‌آپ(clean up) انجام می‌دادم، یعنی وقتی انیماتور کار را انیمیت می‌کند، کار را پر از اسکچ (Sketch) یا همان طراحی خام و خط‌خطی تحویل می‌دهد، تمیز کار نمی‌کند. بعد کار می‌رود زیر دست بقیه تیم. یک نفر کلین‌آپ می‌کند، یک نفر دسن (Desan) می‌کند. کلین‌آپ یعنی تمیزکردن کار، ما دوباره روی خط‌های طراحی، خط می‌کشیم و خط‌های زیری را پاک می‌کنیم که کار تمیز شود. بعد یک نفر دیگر روی آن کارها رنگ و سایه می‌ریزد. در پایان کار، یکی، دو بار هم انیمیت کردم، درواقع بیت‌وینر اَنیماتور (betweener Animator) بودم، یعنی انیماتور اصلی، کلیدهای اصلی حرکت را می‌زند، مثلا کلید یک، پنج و 10 را می‌زند. بیت‌وینر انیماتور کلیدهای مابین را می‌زند؛ مثلا کلید سه.

*شما تعدادی انیمیشن تبلیغاتی هم کار کرده‌اید. مثل انیمیشن «سس مهرام» یا موزیک‌ویدیوها. فکر می‌کنید جز تبلیغات، از انیمیشن چه استفاده‌هایی می‌توان در زندگی کرد؟

انیمیشن قرار نیست فقط تبلیغات باشد. می‌تواند فیلم سینمایی باشد، یا سریال، فیلم هنری و همین‌طور سرگرمی یا اطلاع‌رسانی باشد. مثل انیمیشن‌های «سیاساکتی» که تبلیغ اخلاق شهروندی و فرهنگی بود.

*از وقتی شما فعالیت در رشته انیمیشن را شروع کرده‌اید، در خانواده خودتان کسی با انیمیشن ارتباط برقرار کرده است؟

(با خنده) نه! درواقع با انیمیشن مشکلی ندارند و فکر نمی‌کنند که انیمیشن فقط برای بچه‌هاست ولی آن ارتباط عمیق اصلا به وجود نیامده است. مادرم کارهایم را دیده و خیلی تشویق می‌کند اما اوایل کار، پدرم مخالف بود و می‌گفت برو رشته دیگری درس بخوان که بتوانی از آن پول دربیاوری! هنوز هم نگاه‌شان به این موضوع تغییر نکرده است.

*چرا؟ مگر تابه‌حال از انیمیشن پول درنیاورده‌اید؟

بله. پول درآورده‌ام ولی خیلی کم بوده! مثلا یک‌سال پیش که کار می‌کردم، ماهانه مبلغ بسیار پایینی درآمد داشتم! (می‌خندد) موضوع اینجا بود که من خیلی کار می‌کردم. هر روز از ساعت 10صبح شروع به کار می‌کردم تا ساعت 12شب!

ارسال نظر