|
شناسه خبر: 9920

آیت الله ناصری در سن ۹۲ سالگی دار فانی را وداع گفت

بدرود با استاد علم و اخلاق

« آیت‌الله شیخ محمدعلی ناصری، از علما و استادان اخلاق که مدتی قبل در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) یکی از مراکز آموزشی و درمانی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان بستری شده بود، دیروز دار فانی را وداع گفت.

آیت‌الله حاج شیخ محمدعلی ناصری دولت‌آبادی در سال۱۳۰۹ هجری شمسی در شهر دولت‌آباد برخوار واقع در ۱۰کیلومتری شهر اصفهان در خانواده ای مذهبی چشم به جهان گشود.
پدر ایشان زاهد و متقی حجت‌الاسلام‌ والمسلمین حاج شیخ محمدباقر ناصری نام داشت که خود در شمار عالمان فرهیخته آن دوران بود و محضر دانشیان بزرگی همچون علامه آخوند کاشی و نیز جهانگیرخان قشقایی را به‌خوبی دریافته بود و در شمار ایران مورد عنایت خاصه علامه مرحوم حاج‌آقارحیم ارباب نیز قرار داشت.
ایشان هنگام دنیا آمدن این فرزند او را محمدعلی خواند و او بعدها به نام محمد شهره شد. محمد هنوز در دوران نوجوانی به‌سر می‌برد که پدر به اشاره مرحوم علامه ارباب راهی نجف اشرف شد تا خدمت فقیهان بزرگ آن دیار همچون آیت‌الله آقامیرزا عبدالهادی شیرازی وآیت‌الله سیدمحمود شاهرودی و آیت‌الله آقا سیدجمال‌الدین گلپایگانی را دریابد. بعد از مهاجرت پدر به نجف اشرف،آیت‌الله ناصری تحصیل را در همان نوجوانی آغاز کرد.
این دوران با حضور در مکتب‌خانه‌ای در دولت‌آباد آغاز و بعد از یکی، دو سال با ورود به حوزه‌علمیه اصفهان و تحصیل علوم ادبی رایج در آن حوزه ادامه یافت. در این دوران که ایشان هنوز در دوران نوجوانی به سر می‌بردند، لطف امیرمومنان(ع) شامل حال ایشان می‌شود و استاد به همراه پدر و خانواده به نجف اشرف کوچ می‌کنند. ایشان در این زمان ۱۴سال بیشتر نداشتند.
اگرچه در نجف اشرف مشکلات و فقر و کمبود امکانات اولیه، این خانواده پنج‌نفره را در سختی بسیار قرار می‌دهد اما خاطرات شیرین استاد از آن دوران نشان‌دهنده روحیه علم و معرفت‌جوی ایشان در همان آغازین دوران ورود ایشان به نجف اشرف است.
این دوران دو سال بیشتر به طول نمی‌انجامد. چه در این هنگام مادر رخت از این دنیای گذران برگرفته و به دیار باقی می‌رود و سعادت او را که علی‌رغم غم غربتی که در آن شهر مقدس داشت، در صحن مطهر علوی که فاصله چندانی تا روضه منوره نداشت برای همیشه آرام می‌گیرد. یک‌سالی پس از آن خانواده پدر به ایران بازمی‌گردد و ایشان را در 17سالگی برای ادامه تحصیل در نجف اشرف تنها می‌گذارد.
این دوران با رفتن ایشان به مدرسه صدر نجف آغاز و فصلی جدید در زندگی ایشان باز می‌شود. پدر پیش از جدایی از فرزند او را به حسن دهاقانی که در شمار اعلام و اوتاد آن شهر مقدس بود، می‌سپارد. در این دوران، ایشان گذشته از شرکت در دروس علمی نجف اشرف با شماری از اهالی معنوی این شهرمقدس همچون مرحوم حضرت حاج‌شیخ محمد کوفی نیز آشنا شده و در طریق معرفت ائمه هدی به دامن او چنگ می‌زند.
ایشان در این دوران بخشی از علوم ادبی، حاشیه ملاعبدالله بر متن منطقی تفتازانی و قسمتی از شرح لمعه را نزد مرحوم آیت‌اله مدرس افغانی فرامی‌گیرد.
ادامه شرح لمعه را از محضر آیت‌الله شیخ مجتبی لنکرانی، مکاسب را محضر مرحوم آیت‌الله حاج شیخ‌عبدالکریم کرونی اصفهانی که بعدها داماد ایشان می‌شود، می‌آموزد. کفایه را از محضر آیت‌الله حاج شیخ محمدحسین دهاقانی و برای دومین مرتبه باز در محضر آیت‌الله شیخ صدر بادکوبه‌ای، خارج مکاسب صلاه آیات را از محضر آیت‌الله سیدعبدالهادی شیرازی و خارج بیع و خیارات را از محضر امام‌خمینی(ره) استفاده می‌کند. گذشته از این، در شماری دیگر از دروسی همچون بحث خارج کتاب الحج در کلاس آیت‌الله سید محمود شاهرودی نیز شرکت کرده و یک دوره کامل اصول‌الفقه از محضر آیت‌الله العظمی حاج سیدابوالقاسم خوئی فرامی‌گیرد.
آیت‌الله ناصری گذشته از استفاده از تعالیم مرحوم حضرت آقا سیدهاشم حداد با شماری از یاران ایشان همچون مرحوم علامه‌طباطبایی و حاج عبدالزهرا گرعاوی نیز به‌واسطه همین مجالس آشنا می‌شوند. در همین دوران با مرحوم عارف بزرگ جناب حاج‌آقا اسماعیل دولابی نیز آشنا می‌شوند.
ایشان هرازچندی که به اصفهان می‌آمدند به دیدار این دوست قدیمی نیز می‌شتافتند. عارف گمنام مولوی قندهاری نیز در شمار یاران ایشان قرار داشت. 

میان این دو بزرگمرد عقد اخوتی بسته شده بود و از همین رو تا پایان عمر جناب مولوی، این دو هرگز یکدیگر را فراموش نکردند. آیت‌الله شیخ‌‌حسن صافی‌اصفهانی نیز در همین شمار قرار داشت که دوستی دیرینی میان این دو از دوران اقامت در نجف اشرف برقرار بود. آیت‌الله ناصری پس از آنکه به امر استادشان مرحوم آیت‌الله کشمیری به اصفهان بازگشت، گذشته از مجالس تدریس فقه و اصول و تفسیری، سالیانی دراز در حوزه‌علمیه این شهر اقامت کرد و تاکنون نیز این اقامت ادامه داشت و به تربیت نفوس مستعد و طالب معارف الهی نیز همت گماشت.
آیت‌الله ناصری علاوه‌بر تلاش‌های علمی و دینی و هدایت و راهنمایی مردم، طلاب و اهل علم در کارهای خیر نیز مشارکت جدی داشت؛ ازجمله این اقدامات می‌توان به تلاش‌های ایشان برای ایجاد مراکز بهداشتی و درمانی اشاره کرد.
مرکز درمانی حضرت ولیعصر(عج) و بخش دیالیز ۲۰تختخوابی آن با اهدای 6هزار متر زمین و دوهزار متر ساختمان در سال۸۷ ازسوی آیت‌الله ناصری آغاز و در سال۹۱ با حضور وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی افتتاح شد. این مرکز دارای بخش زایمان، دیالیز، آزمایشگاه، رادیولوژی - دندانپزشکی، پزشکی عمومی و تخصصی است که به ارائه خدمت می‌پردازد که بخشی دیالیز آن مجهزترین بخش دیالیز استان بوده که با صرف دومیلیارد تومان تجهیز شده است.
همچنین بیمارستان گلدیس شاهین‌شهر که سال‌هاست به مردم خدمات درمانی ارائه می‌دهد از دیگر خدمات آیت‌الله ناصری است که بخش دیالیز آن با ۱۴تخت در سال ۸۴ ازسوی ایشان کلنگ‌زنی و با کمک خیرین احداث و تجهیز شد.
بخش دیالیز بیمارستان محمد رسول‌الله(ص) میمه با کمک خیرین این بخش ساخته شد و در سال۹۰ به بهره‌برداری رسید. باتوجه‌به بعد مسافت بخش میمه با مرکز اصفهان و شهرستان و تعداد زیاد بیماران، این کار خیر باعث راحتی بیماران شده است. همچنین اورژانس شبانه‌روزی دولت‌آباد که زمین و احداث آن زیر نظر ایشان صورت گرفت و در سال۸۵ به بهره‌برداری رسید که هم‌اکنون به مردم این شهرستان ارائه خدمت می‌کند».

اخبار مرتبط

ارسال نظر