|
شناسه خبر: 9958

لایمکن الفراق

مرضیه کیان خبرنگار / علاوه‌بر اجتماع گروه‌های مقاومت که در همین مسیر با هم پیمان اخوت می‌بندند و جلوی استکبار جهانی می‌ایستند، بسیاری از گروه‌های دیگر با وحدتی به نام حسین(ع) راهی بین‌الحرمین می‌شوند

اربعین که می‌رسد فقط «ایران و العراق لا یفرق الفراق» نیست که اتفاق می‌افتد؛ خیل عظیم زائران را داریم که از گوشه‌گوشه جهان راهی این دیار می‌شوند. شاید بهتر باشد گفته شود «العالم و العراق لا یمکن الفراق»؛ که محوریت این اتحاد جهانی، قبه‌ای است در دل کربلا که در یک‌سوی خیابانی به نام بین‌الحرمین قرار گرفته است. جمع شدن پیرامون لوای حسین(ع) مسلمان و غیرمسلمان و عرب و عجم نمی‌شناسد و همه و همه را کنار هم در مسیر مشایه قرار می‌دهد. علاوه‌بر اجتماع گروه‌های مقاومت که در همین مسیر با هم پیمان اخوت می‌بندند و جلوی استکبار جهانی می‌ایستند، بسیاری از گروه‌های دیگر با وحدتی به نام حسین(ع) راهی بین‌الحرمین می‌شوند. 
از سال‌ها پیش که مسیر مشایه را از تلویزیون با نوای «کنار قدم‌های جابر، سوی نینوا رهسپاریم» میثم مطیعی و از شروع کرونا با «من ایرانم و تو عراقی» محمدحسین پویانفر روی صحنه پیاده‌روی زائران با پای برهنه و لباس‌های خاکی در ذهن داریم، برنامه ویژه‌تری را از صداوسیما مشاهده نکردیم؛ البته ناگفته نماند که چند مصاحبه و گشت‌وگذار در موکب‌ها هم انجام می‌شود که برای هوایی کردن جامانده‌ها و افزون شدن حزن متفاوت دوری از کربلا که می‌توان از آن به شعف یاد کرد، عجیب حال خوب‌کُن است. مساله‌ای که وجود دارد، رسانه‌ای شدن جریان عظیم پیاده‌روی اربعین است که تنها محدود به پیاده‌روی ده‌ها کیلومتری می‌شود و بعد اتحاد جهانی آن کمتر رنگ و لعاب پیدا می‌کند. همانطور که جابربن‌عبدالله انصاری به‌همراه جمعی از بنی‌هاشم، 40روز پس از شهادت امام‌حسین(ع) بر مزارشان رفتند و تاکنون این سنت پابرجاست و جهانی شده، باید ابعاد دیگر این حرکت عظیم جهانی به‌صورت هدفمند و جامع رسانه‌ای شود؛ چراکه علاوه‌بر پیاده‌روی عظیم و برپایی موکب‌ها، جریان‌های فرهنگی فراتری در این گردهمایی بزرگ با محوریت امام‌حسین(ع) شکل می‌گیرد که چشم‌پوشی یا تسامح بر آن شایسته اتفاق پیاده‌روی اربعین نیست.

اخبار مرتبط

ارسال نظر