۳۰۳۲

برجام ‌1400

در ششمین سال انعقاد قرارداد «برنامه جامع اقدام مشترک» موسوم به برجام، تبیین و تحلیل ابعاد و چگونگی روند اجرای آن امری مشکل نیست.

جواد بخشی خبرنگار سیاسی/ 

در ششمین سال انعقاد قرارداد «برنامه جامع اقدام مشترک» موسوم به برجام، تبیین و تحلیل ابعاد و چگونگی روند اجرای آن امری مشکل نیست. برجام، برنامه‌ای بود برای اقدام در جهت اثبات تاثیرگذاری دیپلماسی و گفت‌وگو؛ گفت‌وگویی که سرانجام روشنی را پیش پای جهانیان نمی‌گذارد. از آنچه گذشت و آنچه براساس مواضع طرف‌های غربی، پیش روست می‌توان نگاه خوشبینانه و فانتزی به پایبندی به تعهد در رفتار قدرت‌های بزرگ را برداشت کرد.
تعجیل ایران در برچیدن سانتریفیوژها و تسریع روند اجرای این قرارداد توسط مسوولان ایرانی، حتی پیش از زمان اجرای آن، سنگ بنای غلطی بود که بر‌‌اساس خوش‌بینی ذکر شده گذاشته شد. بدرفتاری برجامی تروییکای اروپایی و آمریکا، «تقریباً هیچ» را نصیب ملت ایران کرد؛ مفهومی که قرار بود برای مصرف داخلی جامعه آمریکا باشد اما در عمل طنز تلخی برای جامعه ایران شد.
خروج ترامپ از این قرارداد هم نشان داد که زبان دنیا نه تنها گفت‌وگو نیست، بلکه تحریم‌ها و تهدیدها این حقیقت را بازنمایی کرد که باید با دنیا با زبان خودش یعنی زور سخن گفت. نگاه کاسبکارانه داخلی‌ها به برجام اما چشم بر تمام این حقایق بسته و به‌دنبال احیای آن برای انتخابات سال‌1400 بود و شعارهای انتخاباتی «بایدن» دستاویزی شد برای پیگیری این رؤیا. 
حال با اقدامات دولت جدید آمریکا و مواضع ساکنان جدید کاخ سفید بیشتر می‌توان به این موضوع پی برد که هدف آمریکا بازگشت به برجام نیست و مشکلات ایران از این طریق حل نخواهد شد. قصه پر غصه برجام در سال آینده هم باری بر روی دوش مردم خواهد بود و سوداگران با بازی با این مفهوم به‌دنبال کسب منافع در داخل و خارج هستند. با عبرت از سال‌های گذشته باید به ایران بدون برجام اندیشید و برای حل مسائل چاره‌جویی کرد.

  •  

دیدگاه‌ها
دیدگاه تازه‌ای تایید نشده است...